Samen met medestudenten van de cursus ‘Nieuwe Media en Populaire Cultuur’ heb ik een middag al gamend doorgebracht in het Gamecafé WZZRD in Enschede Drienerlo. Ondanks dat ik mijzelf aan het begin van deze cursus als ‘non-gamer’ bestempeld heb, was ik op die dag één van de laatste die het gamecafé van WZZRD verliet. Zes uur vloog al gamend voorbij en ik heb me een hele middag kunnen vermaken met het spelen van verschillende games. Conclusie: wellicht vind ik het spelen van games toch leuker dan ik wil toegeven. Ik heb mezelf bij deze gepromoveerd van ‘non-gamer’ tot ‘potentieel-gamer’.
WZZRD is een gamecafé waar gamers hun hart kunnen ophalen met het spelen van verschillende (online) games en consoles zoals Xbox, Nintendo, Playstation, en de Wii. Aangezien ik weinig ervaring heb met het spelen van computer games, was dit een perfecte gelegenheid voor mij om de verschillende games uit te proberen. Zo ben ik begonnen met de Wii en merkte al gauw dat Mario Kart een spel is waar ik helemaal in op kan gaan en dat er misschien wel stiekem een Guitar Hero in mij schuilt. Ook had ik eindelijk de mogelijkheid om de nieuwste gamesensatie van Xbox 360 uit te proberen: Kinect. Toch een aparte gewaarwording om een spel te beïnvloeden door het actief gebruiken van je eigen lichaam in plaats van het drukken op knopjes. En dit alles zonder het gebruik van een consoller. Het brengt zeker een vrij gevoel met zich mee en voegt naar mijn mening een andere dimensie aan het spelen van een game toe. Alhoewel de Kinect games enigszins simpel en kinderachtig waren en er eigenlijk weinig uitdaging in zat, bleef het een leuke ervaring.
Nadat ik was uitgespeeld ben ik mijn medestudenten maar eens gaan observeren. Wat mij opviel was de tweedeling is het soort games en gamers. Aan de ene kant de gamers die (lichamelijk) actief bezig waren met het spelen van bijvoorbeeld de Wii waarbij er zelfs groepjes mensen rondom de gamers schaarden, gelachen (en gescheeuwd) werd en veel interactie tussen mensen plaatsvond. Aan de andere kant de gamers die geconcentreerd met headphones op naar hun computerbeeld aan het staren waren, af en toe iets mompelden maar waar verder weinig (zichtbare) interactie tussen de gamers plaats vond. Ik heb van nature neiging om me aan te sluiten bij de eerste groep gamers. Blijkbaar heb ik toch een aantal vooroordelen over ‘dit soort’ games, waar ik dus eigenlijk helemaal geen ervaring of verstand van heb. En aangezien de gezegde ‘wat de boer niet kent, eet hij niet’, niet op mij van toepassing is, besloot ik toch een poging te wagen.
Het werd de first person shooter ‘Call of Duty’. In eerste instantie aarzelde ik omdat ik geen idee had hoe en met welk doel ik zo’n spel precies moest spelen. Daarnaast speel je dus blijkbaar in een team en was ik toch bang dat ik er niets van zou bakken en zo het spel voor anderen zou kunnen verpesten. Toch werd ik meteen ‘opgevangen’ en ‘begeleid’ door de ervaren spelers van dit spel, wat ik eigenlijk erg leuk vond om te zien. Gelijk werd me uitgelegd hoe ik het spel kon spelen en wat precies de bedoeling was en zo was ook ik opgenomen in de sociale community van Call of Duty! Het is een aparte ervaring om op zo’n niveau met andere mensen samen te spelen en in die zin ook interactief bezig te zijn.
Voor het begrijpen van de gamecultuur en om hierover een mening te kunnen vormen, ben ik van mening dat je je in eerste instantie moet verdiepen in deze cultuur. In dat opzicht ben ik blij met mijn nieuw opgedane game ervaring.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten